Droga z "elką" na dachu
Start
Przepustka do dorosłości
W 1996 roku własny samochód nie był wyłącznie transportem do pracy, ale również synonimem wolności. Najpierw jednak trzeba było zdobyć odpowiedni dokument. Prawo jazdy było czymś w rodzaju przepustki do dorosłości. Egzamin z połowy lat 90. wyglądał inaczej niż dziś.
30 lat drogi do prawa jazdy
Trzydzieści lat temu droga do prawa jazdy zaczynała się od testu na kartce papieru, prowadziła przez plac z kopertą wytyczoną pachołkami i kończyła w aucie bez wspomagania kierownicy. Dziś kursant rozwiązuje zadania na ekranie, parkuje na ulicy, a samochód egzaminacyjny może sam pilnować pasa ruchu. Zmieniło się dużo: auta, zadania, przepisy, nawet opony. Jednak to nadal człowiek musi udowodnić, że potrafi jeździć. W trzydziestolecie istnienia Continental Opony Polska sprawdzamy, jak zmieniała się droga do prawa jazdy.
Droga z „elką” na dachu
Jak zmieniał się egzamin na prawo jazdy w ciągu ostatnich 30 lat
Plac manewrowy. Łuk, górka i koperta
Plac manewrowy pojawił się w egzaminie w 1992 roku, razem z wojewódzkimi ośrodkami egzaminowania, poprzednikami dzisiejszych WORD-ów. Miał sprawdzić, czy kursant panuje nad autem, zanim wyjedzie na ulicę. Plac z lat 90. był bardziej wymagający niż dzisiaj. Oprócz jazdy po łuku i ruszania pod górkę kursant wykonywał dwa z trzech parkowań: skośne, prostopadłe albo równoległe, wszystkie do tak zwanej koperty wytyczonej liniami i pachołkami. Najechanie na linię czy dotknięcie słupka kończyło egzamin. W 2005 roku parkowanie przeniesiono na ulice, a na placu w kategorii B pozostały przygotowanie do jazdy, jazda pasem ruchu do przodu i do tyłu oraz ruszanie na wzniesieniu.
Mądrzejsze samochody
Malucha i najnowszego elektryka dzieli przepaść technologiczna. Łączy je fakt, że jedynym punktem styku z powierzchnią drogi są opony. Kiedyś każdy ośrodek trzymał dwa komplety opon: letnie i zimowe. Dziś samochody egzaminacyjne jeżdżą na oponach wielosezonowych, które w miejskiej eksploatacji dobrze sobie radzą przez cały rok.
Przez trzy dekady opony przeszły długą drogę. Zmieniały się bieżniki i mieszanki, poprawiało się trzymanie na mokrej nawierzchni i trwałość. Continental inwestował w nowe technologie i rozwiązania. W 1991 roku pokazał ContiEcoContact, oponę z mniejszymi oporami toczenia, bez kompromisów w bezpieczeństwie. W 1994 roku firma testowała krzemionkę w mieszance bieżnika, a rok później zastosowała ją w oponie seryjnej, czyli w ContiEcoContact CP. Ten dodatek pomaga pogodzić krótszą drogę hamowania na mokrej nawierzchni z niższymi oporami toczenia.
Od malucha do Swifta
Auto egzaminacyjne to najlepszy kronikarz zmian. Jeszcze na początku lat 90. kursanci zdawali na Fiatach 126p i Polonezach. Wyobraź sobie auto bez ekranu dotykowego, kamery cofania, automatycznego hamowania i systemu, który pomaga ruszyć pod górkę. Kierownicą trzeba było kręcić z siłą, biegi zmieniać z wyczuciem, a odległość od słupka oceniać na oko. Dla kierowców z lat 90. to była normalność. Fiat 126p miał nieco ponad trzy metry długości. Był zwrotny, ale brak wspomagania kierownicy czy skromne osiągi wymagały przyzwyczajenia. Pod koniec dekady, gdy powstawały WORD-y, do ośrodków trafiały Skody Felicie i Fiaty Punto, następnie Ople Corsa. W Warszawie Corsę zastąpiła w 2008 roku Toyota Yaris, w 2015 roku Hyundai i20, obecnie kursanci zdają na Suzuki Swift.
Projektując opony, inżynierowie muszą pogodzić wiele wymagań:
Dobrą przyczepność na suchej i mokrej nawierzchni, trwałość, niskie opory toczenia czy zastosowanie nowych materiałów i technologii. Kierowcy patrzą za to bardziej praktycznie: ile opona kosztuje, jak długo posłuży i czy można na niej polegać w trudnych warunkach.
Obie perspektywy łączy jedno. Niezależnie od tego, czy prowadzimy trzydziestoletniego klasyka, czy nowoczesne auto wyposażone w inteligentnych asystentów, to właśnie opony zapewniają kontakt samochodu z drogą. Dlatego regularne sprawdzanie ciśnienia i stanu bieżnika jest jednym z najprostszych i najtańszych sposobów na poprawę bezpieczeństwa, a przy okazji może przedłużyć życie opon.
Dziesięć kilometrów, które sprawdzają więcej niż umiejętność prowadzenia samochodu.
Czy istnieje droga, na której można sprawdzić większość umiejętności przyszłego kierowcy? Jedną z takich tras przejechaliśmy na warszawskim Bródnie. Zaczyna się przy ul. Odlewniczej 8, w głównym ośrodku egzaminacyjnym WORD Warszawa. Prowadzi przez Warszawskich Tramwajarzy, następnie Rembielińską, dalej biegnie Toruńską, lokalną ulicą tuż obok trasy S8, i skręca w serce starego Bródna: w Poborzańską, Bartniczą i Bazyliańską, wąskie uliczki między blokami, z parkującymi autami, przejściami dla pieszych i ruchem osiedlowym, który wymaga cierpliwości. Powrót wiedzie ulicą Marywilską. W sumie około 10 kilometrów, podczas których trzeba wykazać się nie tylko znajomością przepisów, ale też refleksem, umiejętnością przewidywania i opanowaniem.
Te same zasady
Przez 30 lat obecności Continental w Polsce motoryzacja i drogi zmieniły się nie do poznania. Samochody stały się bezpieczniejsze, a technologia pomaga nam unikać błędów. Jednak nawet najlepsze systemy nie zastąpią uważności, wyobraźni i odpowiedzialności kierowcy. Bo choć przez trzy dekady przejechaliśmy jako kierowcy długą drogę, najważniejsze zasady bezpiecznej jazdy pozostają niezmienne.
Szczegóły trasy
Meta
Ale to nie koniec! Sprawdź inne drogi
Droga do zbudowania silnej pozycji na polskim rynku
Poznaj szczegóły trasy
